Sunday, 27 October 2013


 ஓய்ந்து கொண்டிருக்கும்
உளியின் சத்தம்
படைத்தலுக்கு என ஒரு தெய்வத்தை படைத்திருக்கிறது மனிதனின் இறைநம்பிக்கை. ஆனால் படைத்தல் என்பதை பல லட்சம் ஆண்டுகளாக செய்து கொண்டிருக்கிறான் மனிதன். இழைத்து, வார்த்து, வளைத்து உடைத்து, தட்டி, சுட்டு என பல்வேறு வழிகளில் தனக்குத் தேவையான பொருட்களை படைத்துக் கொண்டிருக்கிறான் மனிதன். கல்லை கல்லால் செதுக்கி கல் ஆயுதம் கண்டான். இரும்பை கண்டடைந்த பின் கல்லை உளியால் செதுக்கி  கலை ஆக்கினான். இவனது உளியின் ஓசையில் உயிர் பெற்ற சிலைகள் ஆயிரம் ஆயிரம். 

அவை தமிழரின் கலை செழுமைக்கு காலம் காலமாக மௌன சாட்சிகளாக நின்று கொண்டிருக்கின்றன. 

தந்தையின் உளி சத்தத்தை பின் தொடர்ந்து சிலை வடித்த மகனின் கதையை சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது கழுகுமலை வெட்டுவான் கோயில். 


இப்படி உயிர் சிற்பங்களை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்த உளியின் சத்தம் இன்று அடங்கி போனது காலத்தின் கோலம் தான். எந்திரங்களின் செயல்பாட்டு வளர்ச்சி அது செயல்படும் தளத்தை விரித்திருக்கிறது. அதன் விளைவு சிலை வடிவப்பதில் உளியினை ஒரங்கட்டிவிட்டு அந்த இடத்தை எந்திரங்கள் ஆக்கிரமித்து கொண்டன. உடலுழைப்பை எந்திரங்கள் எளிமையாக்கியிருந்தாலும் உளியின் நேர்த்தியும் கைவண்ணமும் காணாமல் போயிருப்பது என்னவோ நிஜமே. எந்திரத்தனம் எப்போதும் சலிப்பை உண்டாக்கும் தானே.

No comments:

Post a Comment