Tuesday, 8 October 2013

கம்மாலை 
என்னும்
கமலை
 வே வேட்டைச்சமூகத்திலிருந்து வேளாண் சமுதாயமாக மாறியது மனித நாகரிகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் ஒரு மைல்கல்லாக கொள்ளப்படுகிறது என்கின்றனர் மானுடவியளாலர்கள். வேளாண்மைக்கு அடிப்படை நீர்பாசனம். தொடக்க காலங்களில் நீர்ப்பாசனத்திற்கு ஆறு, பொய்கை போன்ற இயற்கை நீர்நிலைகளையே சார்ந்திருந்த நிலையே இருந்தது. . பின்னர் பாசன முறைகளைப் பல வகையாக மாற்றிக் கொண்டனர். இயற்கை நீர் நிலைகள் இல்லாத இடங்களிலும் பாசன வசதிக்காக ஏரி, குளம், குட்டை, கண்மாய், பள்ளம், கிணறு போன்றவற்றால். பாசனத்திற்குரிய சூழலை உருவாக்கிக் கொண்டனர். இந்த இருவகையான நீர் ஆதாரங்களும் வான்மழையை நம்பியே இருக்கின்றன. சீரான மழை பொழிவிற்கு காடுகளின் பங்கு குறித்த அறிவு நம் முன்னோருக்கு தெளிவாய் இருந்ததன் காரணமாக காடுகளை உருவாக்குவதிலும் பேணுவதிலும் அதிகம் அக்கறை கொண்டிருந்தனர். இதனால் நிலப்பரப்பில் முக்காற் பங்கிற்கு மேலும் மரங்களடர்ந்த காடாயிருந்தமையால் கோடைமழை, காலமழை, அடைமழை, படைமழை ஆகிய நால்வகை மழையும் பொய்க்காமல் பெய்து வந்தன. வம்ப மழை என்கிற அகால மழையும் அவ்வப்போது பெய்தது. இவ்வாறான நிலையினால் நீராதரங்கள் செழுமையாய் இருந்தன. வரத்துநீர் இல்லாத இடங்களில் நிலத்தடியில் நீர் சுரக்குமிடங்களை கண்டறிந்து கிணறுகளை வெட்டிக்கொண்டனர். நிலத்தடி நீரை கண்டறிவது பற்றிய அறிவை -ஞானத்தை- கூவநூல் என்கிற பழந்தமிழ் நூல் பதிவு செய்திருக்கிறது. 

 கிணற்று நீரை வயலுக்கு இறைக்க கம்மாலை போன்ற பொறிகளை கண்டடைந்தனர். அம் என்றால் நீர் என்றொரு பொருள் உண்டு. அம்-கம்=நீர். ஆலுதல்=ஆடுதல், சுற்றுதல். ஆல்-ஆலை=சுற்றிவரும் பொறி. செக்காலை, கரும்பாலை என்றாவது போல் சுற்றி சுழன்று நீர் இறைக்கும் பொறி கம்மாலை ஆனது. இந்தக் கம்மாலை-கமலை-கவலை என்றவாறு திரிந்து இன்று வழக்கில் உள்ளது. மாடுகள் பூட்டி இந்தக் கம்மாலை பொறி இயக்கப்பட்ட்து. அறிவியல் வளர்ச்சியில் இன்று பல வகையான் நீரேற்றிகள் புழக்கத்தில் வந்து விட்டதால் கம்மாலை என்கிற கமலை வழக்கொழிந்து கொண்டிருக்கிறது.















No comments:

Post a Comment